Το να καθίσει να σχολιάσει κανείς την ήττα του Παναιτωλικού από τον Ολυμπιακό είναι σα να κάθεται να δει ένα έργο που έχει δει και ξαναδεί και έχει μάθει μέχρι και τους. διαλόγους απ’ έξω. Προδιαγεγραμμένη την είχα στο μυαλό μου και αυτό άφησα να εννοηθεί στο περασμένο κείμενο εδώ. Όχι ότι ο Δημητρόπουλος έκανε εγκλήματα, αποδείχθηκε όμως ότι αν χρειαζόταν θα μπορούσε να φτάσει και μέχρι εκεί. Εύκολα. Η διάθεσή του ήταν ξεκάθαρη από τις αρχές του αγώνα. Όταν πέρασε το πρώτο εικοσάλεπτο και. διαισθάνθηκε ότι ο Ολυμπιακός δε θα είχε εύκολο έργο (μιας και οι Πειραιώτες δε μπορούσαν καν να πατήσουν περιοχή), άρχισε τα τερτίπια του. Τέλος πάντων. Εκείνο που κρατάμε ως Παναιτωλικό είναι η εμφάνιση της ομάδας που δε μάσησε και κοίταξε κατάματα τον πρωταθλητή που -ειδικά φέτος και τη στιγμή που έγινε το παιχνίδι- καιγόταν για βαθμούς για να μη χάσει την κορυφή.
Η πέμπτη θέση δε χάθηκε, ο Ατρόμητος έρχεται και όπως σημείωνα εδώ, αυτό το ματς είναι όλα τα λεφτά. Ήδη η ΠΑΕ αντιλαμβανόμενη την κρισιμότητα της αναμέτρησης άνοιξε ξανά το πέταλο (με εισιτήριο πάμφθηνο, 5 ευρώ) και αυτό από μόνο του σημαίνει πολλά.
Ο Παναιτωλικός και «επίσημα» πλέον μπορεί να λέει ότι χτυπάει στα ίσια μια ευρωπαϊκή θέση θέλοντας φέτος να φτάσει στο απόγειο των επιτυχιών της μακρόχρονης ιστορίας του. Το δευτεριάτικο ματς είναι ίσως το κρισιμότερο της σύγχρονης ιστορίας του αγρινιώτικου συλλόγου μιας και αν κερδίσει ο Τίτορμος αφήνει πίσω τον (μη γελιόμαστε) κυριότερο αντίπαλό του πέντε βαθμούς έχοντας μάλιστα και την ισοβαθμία υπέρ του. Ουσιαστικά ο Ατρόμητος μετά και μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος θα πρέπει να κάνει έξι πόντους περισσότερους για να προσπεράσει τον Παναιτωλικό.
Βλέποντας από την άλλη και τον Αστέρα να μην τα καταφέρνει καλά φέτος στα εκτός έδρας (πέντε ήττες μετράνε ήδη οι Αρκάδες), αρχίζω και αναθαρρώ ακόμη περισσότερο στη λογική ότι υπάρχει και η ομάδα της Τρίπολης που είναι μέσα στο χορό. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται ακριβώς ένα πόντο πάνω μας και την περιμένουμε -σύντομα- στο Αγρίνιο.
Είναι καλύτερο να υπάρχουν περισσότερες ομάδες που θα μάχονται για δύο ευρωπαϊκά εισιτήρια παρά να υπάρχουν δύο που θα μάχονται για μία. Αν για παράδειγμα η μονομαχία ήταν μεταξύ της ομάδας μας και του Ατρόμητου, το συγκριτικό πλεονέκτημα θα το είχαν οι Περιστεριώτες, όχι γιατί έχουν καλύτερη ομάδα, απλά λόγω πείρας και τίποτε περισσότερο.
Όλα τα πιο πάνω είναι μια πραγματικότητα και στην πορεία μπορούν να συμβούν πολλές ανατροπές. Με τα τωρινά δεδομένα όμως ο Παναιτωλικός μπορεί να πει κάποιος ότι έχει το πάνω χέρι μιας και υποδέχεται τις δύο αυτές ομάδες στο Αγρίνιο.
Έγραψα πιο πάνω για πείρα που έχει ο προσεχής αντίπαλος και αν μη τι άλλο το συγκεκριμένο ματς είναι ένα παιχνίδι που αναμετρώνται ο ενθουσιασμός και η -σαφώς καλύτερη φέτος από τον Ατρόμητο – ποιότητα του Παναιτωλικού, απέναντι στην πείρα της Αθηναϊκής ομάδας στο να διαχειρίζεται τέτοιου είδους καταστάσεις, τέτοια καυτά ντέρμπι.
Είναι τεράστιο πραγματικά το ντέρμπι που θα γίνει τη Δευτέρα και η πρόκληση που καλείται ο Παναιτωλικός να αντεπεξέλθει ακόμη πιο τεράστια. Θεωρώ το παιχνίδι «ειδικού» χαρακτήρα που τα περισσότερα θα κριθούν στον τομέα της ψυχολογίας.
Ο ενθουσιασμός, η ποιότητα και -φυσικά- η καυτή έδρα πρέπει να υπερισχύσουν της πείρας. Κι αν το άγχος κάνει την εμφάνισή του στα πόδια των παικτών του Παναιτωλικού, η (εξ)έδρα θα πρέπει να είναι εκείνη που θα δώσει τα κατάλληλα φτερά στους ποδοσφαιριστές.
Εφόσον όλα πάνε καλά και το ματς κερδηθεί, η πόρτα της Ευρώπης θα έχει ανοίξει διάπλατα. Και με την τεράστια ψυχολογική ώθηση που θα έχει η ομάδα, μπορεί στη συνέχεια να τερματίσει ακόμη πιο ψηλά κι από την πέμπτη θέση!
Ας μιλήσει λοιπόν η έδρα. Τέτοιες ευκαιρίες δε μας παρουσιάζονται κάθε μέρα.
Perry
