Συνέχεια στις ήττες για τον Παναιτωλικό είχαμε την περασμένη εβδομάδα με την ομάδα του Γ. Μαντζουράκη να μην καταφέρνει να πάρει κάτι θετικό στα «Πηγάδια» από την Ξάνθη. Ένας Παναιτωλικός που πάντως παρουσιάστηκε αρκετά αλλαγμένος προς το καλύτερο και με σφιχτή άμυνα (όπως είχαμε… προβλέψει για την τακτική του κόουτς) δεν άφησε τη γηπεδούχο να πατήσει περιοχή σε ολόκληρο το παιχνίδι.
Το παράδοξο βέβαια είναι ότι –αν και προηγήθηκε- έφαγε τρία γκολ. Από στημένες φάσεις και τα τρία. Δυο φάουλ κι ένα πέναλτι. Ξεκάθαρο πρόβλημα (και) στον «άσσο» λέγεται αυτό και ο Κυριακίδης (για μια ακόμη αγωνιστική) δεν δικαίωσε τη φήμη του έμπειρου και καλού πορτιέρο.
Βέβαια δεν έφταιγε μόνο ο τερματοφύλακας για την ήττα. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν τα σφυρίγματα του Τζήλου που με ιδιαίτερο… ζήλο σφύριζε σχεδόν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο Ξάνθη προκειμένου να… φέρει τον άσσο. Τα κατάφερε, με τη συνδρομή του βοηθού του πάντα.
Επειδή στον φετινό Παναιτωλικό και στην κατάσταση που βρίσκεται η ψυχολογία παίζει τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση του αποτελέσματος σε κάθε αγώνα, αλλιώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν μετρούσε το καθαρό γκολ του Μαρκόβσκι στο 1-1. Αυτό βεβαίως πηγάζει και από την εικόνα που είχε η αντίπαλός του στο τερέν στο συγκεκριμένο ματς. Μια ομάδα ανίκανη να απειλήσει που φαντάζομαι πως με το 1-2 στην πλάτη της θα έπρεπε μετά ο διαιτητής να κάνει… τα διπλά όργια (από αυτά που έκανε, πέραν του ακυρωθέντος γκολ) προκειμένου –κι αν κατάφερνε- να γυρίσει το ματς. Στον άσσο πάντα.
Όπως και να έχει και επειδή η συγκεκριμένη ήττα στα μάτια τα δικά μου αλλά και σχεδόν όλων των φίλων του Παναιτωλικού ήταν πρώτα αποτέλεσμα διαιτησίας και μετά δικών μας αγωνιστικών λαθών, εκείνο που έχει αρχίσει πλέον να ανησυχεί όλους είναι αν θα υπάρξει συνέχεια στο ίδιο… βιολί. Κακές διαιτησίες δηλαδή που θα προσπαθούν να βάλουν τρικλοποδιές στον ούτως ή άλλως κακό φετινό Παναιτωλικό με σκοπό (ας μην κρυβόμαστε πλέον) να τον ρίξουν στα τάρταρα. Στη Β’ Εθνική.
Τα δικαιώματα πάντως (και είναι πολλά και άκρως σοβαρά) για τη διαιτησία της Ξάνθης ή και αυτής στη Λειβαδιά τα έχει δώσει ο ίδιος ο Παναιτωλικός. Ξεκάθαρα. Η αδυναμία αυτή φαίνεται πως λειτουργεί ως «όπλο» στα χέρια εκείνων που κινούν τα νήματα (δε νομίζω να πιστεύει κανείς πως το ποδόσφαιρό μας έχει εξυγιανθεί;) και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις ο αδύναμος γίνεται πάντα το εύκολο θύμα.
Πολύ φοβάμαι ότι μας έχουν βάλει στο μάτι και δεν ξέρω που μπορεί να οδηγήσει ή να καταλήξει αυτό το στόρι. Τα μηνύματα πάντως από το ματς στην Ξάνθη με κάνουν και ανησυχώ και δε νομίζω να είμαι ο μόνος.
Να το θέσω αλλιώς: Την περσινή πολύ καλή ομάδα του Παναιτωλικού (ή ακόμη και την προπέρσινη) για να τη σφάξουν θα έπρεπε να εκτεθούν πολύ. Οι διαιτητές. Γι’ αυτούς μιλάμε. Όσο δόλο κι αν έχει κάποιος ρέφερι, δε γίνεται να… κατεβάζει εντελώς τα παντελόνια προκειμένου να σε αδικήσει. Έστω μπορεί να γίνει μια φορά. Συνέχεια όμως δε μπορεί. Ειδικά αν μπορείς και κερδίζεις κακούς ή βαλτούς διαιτητές (έχει συμβεί και αυτό με καλό Παναιτωλικό) τους εκθέτεις χειρότερα. Όταν είσαι αγωνιστικά λοιπόν δυνατός και στέλνεις το μήνυμα, δε σε ενοχλούν. Δε μπορούν. Πέρυσι ας πούμε μόνο με τον Ατρόμητο στο Αγρίνιο είχαμε πολύ κακή διαιτησία. Παιζόταν μια θέση στην Ευρώπη ντε! Πουθενά αλλού όμως δεν υπήρχε εξόφθαλμη αδικία. Φέτος που είμαστε αγωνιστικά ευάλωτοι, πολύ φοβάμαι πως γίναμε εύκολος στόχος. Τα έσοδα άλλωστε της Super League παραμένουν ακόμη και στις μέρες μας πολλά, άρα τα συμφέροντα που διακυβεύονται είναι μεγάλα.
Ας ελπίσουμε να διαψευστώ. Είναι άλλωστε αρκετά νωρίς ακόμη για… καταδίκες. Εκείνο πάντως που προέχει είναι η αγωνιστική μας βελτίωση και πάνω απ’ όλα τα αποτελέσματα. Οι βαθμοί. Καιγόμαστε! Και το επερχόμενο παιχνίδι με τον Πας μοιάζει ως τελικός.
Perry